Rzecz o podróżowaniu

W Buenos dzień jest o dwie godziny chyba krótszy od dnia w Patagonii. Tam się ściemniało po 21. Tutaj noc zagląda w poobijane okna około godziny 19. Ale za to jest o wiele cieplej, o tak – cieplej. Po kilkunastu dniach spędzonych w niskich temperaturach z wodą permanentnie lejącą się z nieba, świecącym słońcem i wiejącym wiatrem (jednocześnie, diabli ich...) doceniam spokój i stabilną pogodę o wysokiej bezwładności.

Wszyscy tutaj - czyli na południu kontynentu - używają pesetów. Pesety urugwajskie, pesety argentyńskie, pesety chilijskie, a znakiem ich jest znak dolara. Bu ha ha. Jak sprawdzasz ceny np. przelotów to musisz dwa razy potwierdzić o jaki dolar chodzi: dolar amerykański, czy peset z kraju X. Bo można się dać wskoczyć – zaskoczyć.

Argentyńcy przy okazji śmiesznie mówią. Trzeba się do tego przyzwyczaić. Oni nie mówią, oni szeleszczą. Tam gdzie J jest SZ. Na ten to przykład: la szabe to klucz.

Na domiar złego mają tutaj inną klawiaturę niż u nas. Hiszpańscy konkwistadorzy opracowali swój własny układ i na samym początku trzeba się mocno przyzwyczajać (u nas mniej skombinowaną opcją lokalną jest klawiatura maszynistki 214, ale jak zapewne większość się domyśla – nie przyjęła się i używamy standardowej anglosaskiej z altem dla diakrytyków).  Na ten przykład podstawowym zadaniem internetowego podróżnika i jednocześnie pierwszym poważniejszym wyzwaniem w świecie wirtualnym jest odnalezienie znaku @. To jeszcze nie wszystko, klawiatura klawiaturą, ale dranie pozmieniali skróty klawiaturowe, co już uważam za zbrodnię. Dla przykłądu CTRL+S wcale nie zapisuje pliku. Tak, to już zbrodnia.